17 października 2009 od 17.00 Klub Technika, os. Ogrody 26, Ostrowiec Św. Wstęp wolny

WŁADYSŁAW HASIOR (1928-1999)

Rzeźbiarz, twórca form przestrzennych i akcji. Należy do najbardziej znanych w świecie artystów polskich, m. in. dzięki udziałowi w Biennale w Sao Paulo i Wenecji oraz realizacjom dla wielu muzeów. W jego asamblażach wykonywanych z różnych przedmiotów znaleźć można wiejską i małomiasteczkową poetykę dawnej galicyjskiej prowincji, przetworzone motywy ikonografii chrześcijańskiej, ale także symbolikę narodową, martyrologiczne i katastroficzne echa. Prace Hasiora mają swoisty, śmietnikowo-odpustowy charakter, a zdegradowane, niepotrzebne, zniszczone strzępy i resztki przedmiotów użyte ponownie przemieniają się w metafory o archetypicznym znaczeniu np. cykl „Sztandarów” powstający od połowy lat 60., noszonych w majestatycznych procesjach o religijno-misteryjnym charakterze.

(A.Pieńkos)

Hasior to krewny późnośredniowiecznych plastyków-poetów ewokujących piękny i potworny świat łączący rzeczywistość z metaforą i zaświatem, mający oczarować człowieka nękanego rzeczywistością i tęskniącego za jej przekroczeniem – epoka Hieronima Boscha, Bruegla, czarownic czy hiszpańskich lubowników męczeństw. […] Żadna rzecz nie jest u niego tym, czym jest, ale tym, czym może ją widzieć niekontrolowana wyobraźnia. To jest bajka jeszcze i dlatego, że w zdaniach Hasiora wyrazy znaczą co innego niż każdy z osobna.

(M. Rostworowski)

Program wieczoru:

17.00

„Alarm ekologiczny Władysława Hasiora”, real. Grzegorz Dubowski, film dokumentalny Grzegorz Dubowski (1934 – 1996), dziennikarz, scenarzysta, krytyk i realizator filmowy, redaktor telewizyjnego „Pegaza”, inicjator i organizator (od 1968 roku) Przeglądu Filmów o Sztuce w Zakopanem. Pokaz będzie rzadką już obecnie możliwością spotkania z wybitnym twórcą i jego sztuką oraz autorskim do niej komentarzem, a także okazją do wspomnień o artyście.

„Rola żywiołów w wizualnej poetyce Władysława Hasiora”, Katarzyna Ociepska, prezentacja
Katarzyna Ociepska, absolwentka Akademii Pedagogicznej w Krakowie. W roku bieżącym obroniła pracę magisterską o tym samym tytule.

„Nie buduję już pomników”, real. Urszula Dubowska, Paweł Sosnowski, film dokumentalny
Reportaż łączy relację z uroczystości jubileuszu Władysława Hasiora z rodzajem artystycznej spowiedzi twórcy obchodzącego siedemdziesiąte urodziny. Na kanwie uroczystości Władysław Hasior opowiada o swoich najważniejszych realizacjach i wystawach rozliczając się jednocześnie z przeszłością. Teraźniejszą sytuację artysty realizatorzy konfrontują z tą dawną, przywołując fragmenty archiwalnych filmów. [PAT]

„oKo Hasiora”, Dominika Truszczyńska, prezentacja
Spotkanie z obrazami, które Władysław Hasior rejestrował przy pomocy aparatu fotograficznego i prezentował w formie pokazów, zwanych „kino”. Dominika Truszczyńska zaprezentuje pracę magisterską napisaną w 2008 roku, w ramach zakończenia studiów na kierunku – Fotografia w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi, w której próbuje odpowiedzieć na pytania: Czy Władysław Hasior uważał się za fotografa? Czym była dla niego fotografia? Do czego właściwie służył mu aparat fotograficzny i co dokładnie nim rejestrował? Czemu bez przerwy robił zdjęcia i co chciał przez nie powiedzieć?

19.00

Otwarcie wystawy „Inspiracje. Fotografie Władysława Hasiora”.
Wystawa przygotowana przez Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem dla uczczenia dziesiątej rocznicy śmierci artysty

INSPIRACJE – FOTOGRAFIE WŁADYSŁAWA HASIORA

Władysław Hasior znany jest głównie jako rzeźbiarz – twórca oryginalnych pomników, „sztandarów”, obiektów i instalacji, asamblaży, kolaży, akcji plenerowych. Niewiele mówi się o jego zainteresowaniach i czynnym uprawianiu fotografii. A jednak była to dziedzina, która towarzyszyła mu nieustannie przez całe twórcze życie i była dla niego bardzo istotna. Swoje slajdy porządkował, układał w cykle tematyczne i nieustannie nad nimi pracował: analizował, zestawiał, przekomponowywał zestawy – ze względu na temat, wybrany aspekt rzeczywistości bądź jakiś łączący je element.

Równie istotne jak fotografowanie było dla Władysława Hasiora dzielenie się własnymi spostrzeżeniami i refleksjami towarzyszącymi powstawaniu zdjęć. W swoim mieszkaniu urządzał tak zwane „kino” (zwane też przez niego żartobliwie „Świetlicą Powiatową”) – pokazy slajdów z autorskim komentarzem. Prezentował je swoim znajomym i przyjaciołom, a także zapraszał uczniów szkół plastycznych i pasjonatów sztuki.

Posługując się zdjęciami, snuł opowieści nie tylko o swojej twórczości i jej inspiracjach, ale także o dawnej i współczesnej sztuce polskiej i europejskiej, zjawiskach artystycznych noszących w sobie zalążki sztuki, wreszcie o rozmaitych ciekawych – jego zdaniem – przejawach rzeczywistości.

Liczący ponad 20 tysięcy zbiór slajdów Hasiora wiele mówi o artyście. Jawi się on nam jako wrażliwy esteta, zapalony kulturoznawca i historyk sztuki o ogromnej zdolności kojarzenia zjawisk, a także człowiek z pasją popularyzatorską, mający potrzebę dzielenia się wiedzą, przemyśleniami
i przeżyciami.
Wystawa pokazuje zaledwie niewielki wycinek spuścizny fotograficznej artysty i podejmuje próbę połączenia zdjęć z autorskim komentarzem Władysława Hasiora. Podzielona jest na dwie części. Pierwsza mówi bezpośrednio o źródłach inspiracji artysty, a fotografie wybrane zostały z cyklu o takim właśnie tytule. Cześć druga to „notatnik fotograficzny”, ukazujący zainteresowania i artystyczną wrażliwość twórcy i pośrednio odnoszący się do jego inspiracji. Fotografie do tej części pochodzą z cykli: „Rytmy”, „Strachy”, „Słoma”, „Ziemia”, „Skała”, „Woda”, „Przyroda i..”, „Materia”, „Konstrukcje” oraz „Beton”.

Helena Pitoń – autorka wystawy.